| RODZAJE ZBRÓJ | HEŁMY | TARCZE |
Tarcza znana była już w starożytnym Egipcie. Pokrywano ją skórami, płótnem, lub dodatkowymi warstwami blachy wzmacniającej. Czasami malowano na nich herb właściciela. Można rozróżnić dwa trendy rozwoju : wschodni - tarcze koliste i zachodni - bogaty asortyment kształtów. Używali jej przede wszystkim jeźdźcy, choć była również popularna wśród piechoty podczas oblężeń i bitw. W późnym średniowieczu wykształciły się nawet odziały tarczowników przeznaczone do walki pieszej. Z biegiem czasu tarcza zmieniała swój wygląd i kształt. Popularne w średniowieczu było malowanie swego znaku heraldycznego na tarczy. Był to jeszcze jeden znak rozpoznawczy (oprócz klejnotu) .Rycerz którego twarz przysłaniał hełm był praktycznie nie do rozpoznania podczas bitwy. Gdy była zbyteczna zawieszano ją na rzemieniu, co dodatkowo chroniło plecy wojownika. Podczas walki podtrzymywana była lewą ręką za rzemienie przytwierdzone od wewnątrz mniej więcej na 3/5 wysokości tarczy.

Uwaga: W dziale "Galeria" znajdują się przykładowe grafiki poszczególnych części uzbrojenia oraz broni. Nie polecam jednak tym, którzy korzystają z wolnych łącz.
 
Rodzaje tarcz :
adarga : Tarcza, której używali mauretanie (głownie ich lekka jazda). Sporządzana była ze skóry antylopy. Skóra ta po wyprawieniu wyróżniała się niesamowitą wprost wytrzymałością na zniszczenie. Składała się z dwóch warstw skóry sklejonych ze sobą i następnie zszytych. Pośrodku tarczy mocowano dwa rzemienie, które umożliwiały szybkie manewrowanie tarczą i skuteczne zasłanianie się przed ciosami.

kałkan : Lekka, kolista tarcza typowa dla trendu wschodniego. Używana w Turcji, Indiach i Persji, krajach arabskich, a nawet na Węgrzech i Polsce. Sporządzano ją z prętów roślin wygiętych w koło i zszytych nićmi jedwabnymi. W Polsce tarcz tych ni wyrabiano, lecz importowano z Turcji i Persji, używała ich czasami jazda pancerna w XVII i XVIII wieku.

pawęż : Tarcza stosowana przede wsztystkim przez piechotę (choć zdażały się jej użycia przez jezdnych). Zbudowana na bazie prostokąta lub trapezu. Pośrodku tarczy, z góry na dół biegnie charakterystyczne wypiętrzenie. Jedna z najcięższych rodzajów tarcz. Stosowana była przez Krzyżaków. Czasami zaopatrywano ją w wizjer, który pozwalał schronić się wojownikowi, jednocześnie obserwować pole walki (np. podczas obstrzału łuczników). Dół tarczy mógł być zaostrzony. Wbijano ją wtedy w ziemię i podpierano drągami. Służyła wtedy jako nieruchoma osłona, podczas gdy żołnierze mieli wolne ręce.

puklerz :I tu niespodzianka, którą zaserwowali niedoinformowani pisarze. Puklerz to w rzeczywistości nazwa dotycząca napierśnika zbroi, a nie małej tarczy, jednak nazwa przyjęła się dla tego drugiego określenia i tak już zostało.

sipar :Perska tarcza stalowa o charakterystycznym kolistym kształcie. Powierzchnia tarczy była często pokrywana złotem i srebrem. Często widniał na niej półksiężyc - znak islamu. Wyrabiano ja ze skór, jednak lepsze odmiany kuto ze stali damasceńskiej!. Rzemienie (dwa lub trzy) od wewnątrz mocowano nitami.